Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009

Παγκόσμια ἡμέρα ............


.... Ἔφθασε χθες τὸ εξής μήνυμα:
και το μοιράζομαι μαζί σας….


Γιορτή της γυναίκας;
Της Πετρούλας
και όλων των κοριτσιών που για να πετύχουν θυσιάζουν τον ίδιο τους τον εαυτό.
Της Ευδοξίας με τα δυο παιδιά που ξυπνά από τις έξι για να είναι στη δουλειά της στις εφτά και γυρνά κατάκοπη, να μαγειρέψει, να διαβάσει τα παιδιά, να συμμαζέψει το σπίτι, να τα τρέξει στα φροντιστήρια.
Της μικρής Λεϊλά που υφίσταται το πιο απάνθρωπο μαρτύριο, την κλειτοριδεκτομή.
Της μικρής Αϊσά που σε δυο μήνες θα κλείσει τα 11 και θα παντρευτεί.
Της Μελίνας που ανέχεται τα χάδια του λιγδιάρη αφεντικού για να μη χάσει τα 700 ευρώ το μήνα μιας και ο πρώην άντρας της δε δίνει ευρώ για το μικρό που έχει μάθει από τα πέντε του να μένει μόνο στο σπίτι.
Της Ζηνοβίας που σε ένα χρόνο θα έβγαινε στη σύνταξη αλλά απολύθηκε εδώ και δυο μήνες.
Της Πολυτίμης που ονειρευόταν να δει τον γιο της πτυχιούχο αλλά δυο χρόνια μετά το πτυχίο της νομικής, αυτή τον συντηρεί.
Της Τερψιχόρης που ο άντρας της την παράτησε στα 62 γιατί ξεμυαλίστηκε από τη γραμματέα του και τώρα μένει μόνη της με την οικονομική ενίσχυση των παιδιών της.
Της Μιχαέλας που τα όνειρά της για σπουδές και καριέρα υλοποιήθηκαν, αλλά ξέχασε να ευχηθεί και μια ευτυχισμένη προσωπική ζωή και μόνη της βλέπει τηλεόραση και πίνει ένα ποτήρι κρασί χαϊδεύοντας τη γάτα της και είναι μόνο 48 χρονών.
Της μικρής Βιολέτας που νόμισε ότι αν ερχόταν στην Ελλάδα θα εύρισκε τη γη της επαγγελίας, σε αντίθεση ξαπλώνει σε βρώμικα σεντόνια με κάθε λογής ανθρώπους.
Της Σωτηρίας που στα 68 της ξυπνά από το χάραμα να πάει από τον Πειραιά στο Χαλάνδρι να κρατήσει το νεογέννητο εγγόνι της μέχρι να γυρίσουν οι γονείς του το βράδυ.
Της Αλίκης που παράτησε τη δουλειά της για να μεγαλώσει τα τέσσερα παιδιά της και από το πρωί, μαγειρεύει, πλένει, σκουπίζει, σιδερώνει και θυμάται το κύρος που είχε ως επαγγελματίας.
Της Ουρανίας που ξυπνά δέκα φορές το βράδυ για να δει αν αναπνέει ο εξάχρονος γιος της που χτυπήθηκε από καρκίνο και μόλις βγήκε από το νοσοκομείο.
Της Σούλας που για μια άλλη φορά θα πετάξει το βραδινό φαγητό επειδή ο άντρας της έχει επαγγελματικό δείπνο, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι είναι με την ερωμένη του αλλά μετά από δεκαπέντε χρόνια γάμου και χωρίς παιδιά και επαγγελματική εμπειρία, είναι πιο εύκολο να κάνει την ανίδεη.
Της Χρύσας που από το πρωί υπηρετεί τον άρρωστο άνδρα της, τον μπανιάρει, τον ντύνει, τον ξυρίζει, τον καθαρίζει όσες φορές απαιτείται, γιατί είναι ο άνθρωπός της ή τουλάχιστον ότι απέμεινε από το σπινθηροβόλο βλέμμα του μετά το εγκεφαλικό.
Της Μέλπως που έχασε ένα μαστό και δεν ξέρει αν θα ζήσει μέχρι το παιδί που έκανε με εξωσωματική βγάλει το δημοτικό.
Της Φοίβης που στα 35 της αναγκάζεται να παντρευτεί για να έχει ένα παιδί το παιδί που έχει στην κοιλιά της γνωρίζοντας ότι είναι θέμα χρόνου το διαζύγιο.
Της Κλειώς που μόλις πήρε ένα παυσίπονο γιατί πονάει ακόμα που έκανε έκτρωση γιατί μόλις είπε στο φίλο της ότι είναι έγγυος αυτός θυμήθηκε ότι ήθελε να χωρίσουν εδώ και καιρό και της έδινε παράταση.
Της Λεμονιάς που ακόμα λαχταρά ένα παιδί και στα 43 έχασε το τραίνο.
Της Θάλειας που δεν περνάει μέρα που δεν επισκέπτεται το γιό της στο ψυχιατρείο.
Της Φιλίτσας που για άλλη μια φορά θα μαζέψει τον άντρα της τύφλα από το καφενείο της γειτονιάς.
Της Αγγέλας που κρύβει από τον αρραβωνιαστικό της ότι έχει ένα παιδί που το μεγαλώνει η μάνα της.
Της Μελαχροινής που πρέπει να κρύψει τις μελανιές από τα χτυπήματα που της έδωσε ο άνδρας της για να βγει μέχρι το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς της.
Καὶ ἂς συμπληρώσω μὲ τὴν σειρά μου τὸν εἰσέτι μακροσκελέστατο κατάλογο τῆς φρίκης:
-
Τοὺς ἀντίστοιχους ἄνδρες-θύματα ποὺ βιώνουν ἀπὸ μικροί, ἢ ξαφνικὰ μεγάλοι, ἀντίστοιχες μὲ τὶς ἄνωθι καταστάσεις.
-Ἐκείνους ποὺ σκοτώνονται στοὺς πολέμους καὶ τὰ ἀντάρτικα, στὴν προσφυγιά, στὴν ξενιτειά.
-Ἐκείνους ποὺ θάβονται ζωντανοὶ στὰ ἀνθρακωρυχεῖα.
-Ἐκείνους ποὺ πεθαίνουν ἀπὸ «ἐπαγγελματικὲς» σθένειες.
-Ἐκείνους ποὺ μένουν ἄνεργοι, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ ζήσουν τὴν οἰκογένειά τους.
-Νὰ συμπληρώσω τὰ ἑκατὸν εἴκοσι παιδιὰ ποὺ πέθαναν ἀπὸ πείνα μέχρι νὰ γράψω τὸ μήνυμα.
-Τὰ ἑξήντα παιδιά ποὺ τυφλώθηκαν ἀπὸ ἀβιταμίνωση μέχρι νὰ γράψω τό μήνυμα.
-Τὰ ἑκατομμύρια παιδιά-σκλάβους ἀπὸ τὰ πέντε τους ποὺ μᾶς φτιάχνουν μοντέρνα παπούτσια.
-Τὰ παιδιὰ ποὺ γίνονται ἀναγκαστικοί δότες ὀργάνων ἀπὸ συμμορίες.
-Τὰ παιδιὰ-στρατιῶτες ποὺ ἀπὸ τά δέκα τους σκοτώνουν καί βιάζουν.
-Τὰ παιδιὰ ποὺ δηλητηριάζονται πνευματικὰ ἀπ᾿ ὅσους κουλτουριάρηδες τὰ διδάσκουν τυφλὴ πίστη στὸν μηδενισμό.
-
Νὰ συμπληρώσω τὰ δεκάδες εἴδη ζώων ποὺ ἐξαφανίζονται τούτη τὴ στιγμὴ λόγω τῆς ἀνθρώπινης ὀληγορίας.
-Τὰ ἑκατομμύρια στρέμματα δάσους
ποὺ καταστρέφονται ἀπὸ τήν ἀνθρώπινη ἀπληστία.
-Τὶς δισεκατομμύρια ἀνθρωπο-ὧρες γιὰ τὸν καθαρισμὸ τῆς ἀνεπιθύμητης ἀλληλογραφίας…
Πάντως, αὐτή ἡ ἠλίθια ἱστορία μέ τήν «Παγκόσμια ἡμέρα τοῦ…» πρέπει κάποτε νὰ ἐκλείψει ὁλοσχερῶς.
ΜΑΖΙ μὲ τὸν σύγχρονο ἀνθρώπινο πολιτισμό = ἀρπακτικὸ ἐγωισμό. Ἁπλῶς βρωμίζουμε τὴν γῆ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

καλημερα.. τι κανεις... να εισαι παντα καλα!!!!